Bon dia!

Gelukkig zijn de rampscenario’s van veranderde windrichtingen en nieuwe uitbarstingen uitgebleven en mocht ik donderdagochtend vliegen, maar desondanks had de heenreis toch nog wat voeten in aarde. Voor de zekerheid waren we extra vroeg richting Schiphol vertrokken, maar daar aangekomen bleek dat het dankzij het opgeheven vliegverbod razend druk was. Alleen al voor de ingang van de terminal stond een enorme rij en binnen moest je aansluiten in een lange rij zonder dranghekken o.i.d. Wat er dus op neerkomt dat wij al braaf 1,5 uur in een provisorische rij stonden te wachten zonder een meter te bewegen en dat iedereen als een gek aan het voordringen was. Toen het er echt op begon te lijken dat ik het niet meer zou gaan halen (nog 1 uur voordat het vliegtuig vertrok), heb ik toch ook maar mijn principes overboord gegooid en heb voorgedrongen. Geen moment te vroeg, want uiteindelijk moest ik hollen naar de gate en heb ik daar maar telefonisch afscheid genomen van m’n ouders en zusje die ik in de incheckdrukte had moeten achterlaten. Maar ik ben er!

Mijn eerste indruk van Aruba kreeg ik al vanuit het vliegtuig, waar ik al een goed uitzicht had op de witte Bounty-stranden en een prachtige blauwe zee! Met de taxi richting Perle d’Or, mijn thuis voor de komende weken, passeerden we massa’s cacti en palmbomen, dus het tropische sfeertje zat er al goed in. Het appartementencomplex ziet er net zo uit als op de plaatjes en nadat ik mijn koffer op mijn tijdelijke hotelkamer had gedropt, heb ik meteen het zwembad maar even uitgetest. Heerlijk! Het enige waar ik nog wel aan moet wennen is de temperatuur; 32 graden en vooral erg klam. Gelukkig waait het continue. In Nederland zou je bij deze windkracht denken dat je linea recta het zonnescherm in moet draaien tegen de naderende regenbui, maar hier is het normaal, net zoals de nodige Marilyn Monroe-momenten. De hele dag een beetje zwemmen, zonnen, boekje lezen en . Ik zat volledig in de vakantiemodus tot ik bij het uitpakken van m’n tas de geneeskundeboeken zag liggen en weer bruusk werd herinnerd aan het feit dat ik hier ben om iets te leren!

Gisteravond ben ik van de hotelkamer naar mijn eigen kamer verhuisd en ben die avond met twee van mijn buurvrouwen op stap geweest naar een salsa-ranch. Ook ik heb een poging tot salsa ondernomen, maar naast al die Arubaanse vrouwen die heel flexibel in de heupen zijn voel ik me toch wel een beetje de Hollandse hark. 

Vandaag en morgen ga ik proberen om een auto en een simkaart te regelen, zodat ik niet meer naar de een van de twee Chinese supermarkten hoef te sjokken. Waar ze overigens best veel Nederlandse merken verkopen. Handig, maar het blijft een apart gezicht om naast de Chinese noodles een pak oerhollandse De Ruijter hagelslag te zien staan.

Tot zo ver de update. Het zwembad roept me!