Ciao!

Na een lekkere luie dag gister moeten we vanochtend weer aan de slag. Ditmaal een clinical conference (weer een nieuw synoniem geleerd voor lezing) over het diagnosticeren van slokdarmkanker. De man die de lezing moest verzorgen is hoofd van de afdeling Gastro-enterologie en kwam die ochtend speciaal vanuit Ravenna voor ons. Blijkbaar had deze meneer Casetti een beetje haast, want van alle slides in zijn powerpoint presentatie heeft hij zo’n 60% geskipped. De hele presentatie was een aaneenschakeling van ‘Neczt zlide, pliez’, ‘Go’ of gewoon in het Italiaans ‘Avanti, avanti’. Niet dat ik hierover klaag, want een korte en bondige lezing is juist fijn na alle langdurige monologen die we eerder voorgeschoteld kregen.

De rest van de dag is eigenlijk omgevlogen met struinen over de markt, werken aan de casus, afwassen, opruimen en boodschappen doen. Beetje energie sparen voor vanavond, want Nederland speelt tegen Italië. In ons appartementencomplex hingen al een paar dagen wat briefjes bij de liften en tussen die papierzee hing plots een flyer met ‘1 doel, 1 gevoel, samen moedigen wij Oranje aan’. Dus vanavond gaan we op het plein in de stad de wedstrijd bekijken met mijn gloednieuwe oranje shirt (tres euro) aan en oranje oorbellen (uno euro) in. Als we dan nog niet winnen, dan weet ik het niet meer.

In boca al lupo, Hollanda! Crepi!

Vrij vertaald als: Schiet de wolf in zn bek! Creperen zal hij!

Een wat ondiervriendelijke Italiaanse succeswens.